Gilden w kolorze, czyli od rezerwy do ekstazy

Te zdjęcia robią wrażenie tylko i wyłącznie na miejscu. Trzeba stanąć przed nimi. A jest to pewien rodzaj zmagania, próba wytrzymałości.

Informacja o wystawie Bruce’a Gildena „American Made” w Leica 6x7 Gallery Warszawa z początku nie zrobiła na mnie żadnego pozytywnego wrażenia. Widziałam zdjęcia w necie i pomyślałam, że wydziwianie z tym kolorem. Trafiłam też na dokumentację premierowej odsłony wystawy. Jak oni to chcą zmieścić na tych kilkudziesięciu metrach w niewysokiej przestrzeni Mysia 3 w Warszawie? Plus jeszcze samo wspomnienie osoby fotografa, też jakoś nie nastrajało pozytywnie. Potrójne "nie trzeba iść".

Ale byłam. Pusta galeria, poniedziałek rano. I wmurowało mnie w podłogę z wrażenia. Ten rzadki moment, kiedy nieważne są wszelkie historie, koncepcje, techniczne aspekty. Tylko obcowanie z obrazem - nieprawdopodobnym, działającym jeszcze długo po opuszczeniu galerii.

Po kilku godzinach zdałam sobie sprawę, że nie wszystko tam grało. Zepsuto wrażenie wieszając o jedno zdjęcie za dużo. Już lepiej było zostawić tę ścianę pustą. Jeszcze później zdałam sobie sprawę, że nie mam pojęcia jak to jest wydrukowane, eksponowane, nie pamiętam. Przez głowę mi nie przeszło zwracać na to uwagi. A zwykle bardzo dociekam, a jak nie wiem, to i dotknąć próbuję. Nic z tego, co zwykle zajmuje moją uwagę na wystawach tu nie zaszło. Obraz poraził układ nerwowy.

Historia stojąca za zdjęciami normalna i zwykła. Gilden pojechał realizować projekt, przemógł się do koloru, dostał do zlecenia Leikę S. Znalazł się w Wiscounsin na targach wśród tysięcy ludzi. W tłumie znalazł niesamowite twarze no i zaczął po swojemu. Z bliska, a może nawet z jeszcze bardziej bliska niż zwykle robić zdjęcia. Lampą między oczy.

- Im jestem starszy, tym bliżej podchodzę - mówi 70-cio letni dziś fotograf. Jego znakomite czarno-białe uliczne zdjęcia z Nowego Jorku, te grymasy i niesamowitości budziły w publiczności niejednokrotnie wątpliwości. Najczęściej zadawanym pytaniem w jego całej ponad 40-letniej zawodowej karierze pozostaje niezmiennie: czy dostał kiedyś w twarz?

Nowa seria to obrzydliwe zdjęcia okropnych twarzy. To znakomita ilustracja hasła „America’s Least Wanted” (Ugly Kid Joe!). Nie ma tu jednak „efektu Gildena”. Bohaterowie patrzą spokojnie, stoją i w pełni świadomi pozują do obiektywu. Fotograf jest blisko i ma lampę błyskową. Efekt piorunujący. Weryzm do granic, nawet nie „zwykłość”, ale perfidnie wyszukana okropność.

To widać już z internetowych obrazków. Ale teraz stań przed nimi i na chwilę pobądź z tymi twarzami… Nie patrzysz im w oczy, bo są za blisko, nie masz gdzie odejść, nie masz się gdzie schować. Stoisz i sięgasz im pod łokieć (w dwu przypadkach), w większości do nosa zaledwie. I nie możesz obejrzeć całości, ogarnąć tego obrazu. Gorzej - nie ma przerwy, nie ma oddechu. Horror vacui. Rzeczywiście, budzi to pewien rodzaj strachu i zaciekawienia. Wszak zawsze lubiliśmy patrzeć na dziwne twarze, interesowali nas inni, ciekawe przypadki natury. To dziedziczne i kulturowe. Można wymieniać ogromną spuściznę wizualną, sięgać do malarstwa.

American made” możesz obejrzeć w Internecie. Jest też książka fotograficzna „Face”. Robi wrażenie głównie objętością. Nie ma tam może zbyt dużo portretów, ale przez książkę trudno przebrnąć. Ma się wrażenie, że ta seria się nie kończy. O ile książkę obejrzymy przed wystawą! Potem nie ma to chyba większego sensu. Są jeszcze pocztówki, ale tego kompletnie nie rozumiem. Te zdjęcia robią wrażenie tylko i wyłącznie na miejscu. Trzeba stanąć przed nimi. A jest to pewien rodzaj zmagania, próba wytrzymałości. Te pomnikowe, monumentalne twarze, każda ze swoją historią, przenikają nas. Następuje szczególne odwrócenie ról.

Poza głowami, do projektu przynależą martwe natury i pejzaże. Też są na wystawie, lekko oddzielone. Są tak zbędne i tak niepotrzebne, że ewentualnie psują wrażenie. Jeśli to wrażenie się da zepsuć w ogóle. Gilden jest gościem bezkompromisowym. Jako fotograf i jako człowiek. Dopiął swego po raz kolejny raz. Szacunek.

Bruce Gilden – American Made


24.06 – 28.08.2016, Mysia 3, Warszawa

Wstęp na wystawę płatny: bilet normalny 10 zł, ulgowy 7 zł

Godziny otwarcia galerii: poniedziałek–sobota 10–20, niedziela 12–18

 

Z wykształcenia historyk sztuki. Pracuje w Służewskim Domu Kultury gdzie odpowiada za program fotograficzny. Wykładowca Akademii Fotografii (historia fotografii). Niezależna kuratorka wystaw fotograficznych.  Prowadzi autorskiego bloga  na temat kultury fotograficznej miejscefotografii.blogspot.com

Komentarze
 
Polecane artykuły
Najlepsze zdjęcia Lomo ostatniego roku. Jury Ten & One nagrodziło także Polaków
28 Kwi 2017
Choć w większości konkursów fotograficznych wygrywają piękne, dopieszczone kadry, “brzydka” analogowa fotografia także ma ogromną rzeszę wyznawców. Właśnie z myślą o nich powstał konkurs Ten & One, którego 2. edycja właśnie dobiegła końca.
0
Znamy wyniki BZ WBK Press Photo 2017. Szymon Barylski autorem zdjęcia roku
26 Kwi 2017
Właśnie dobiegła końca 13. edycja konkursu fotografii dokumentalnej BZ WBK Press Photo. - To zdjęcie, na które trzeba chwilę popatrzeć. Nie od razu wszystko jest jasne i zrozumiałe. - mówią o zwycięskiej fotografii jurorzy.
0
Poznaliśmy zwycięzców Sony World Photography Awards 2017. Zobaczcie nagrodzone prace
20 Kwi 2017
Dziś podczas gali finałowej konkursu SWPA 2017 poznaliśmy laureatów kategorii profesjonalnej, oraz zwycięzcę tytułu Fotografa Roku. Finałowa galeria to moc różnorodnych inspiracji.
0
Americans Seen - nigdy wcześniej nie publikowany portret Ameryki lat 80.
16 Kwi 2017
Sage Sohier uwiecznia ludzi w ich codziennym środowisku od ponad trzydziestu lat. W tym roku Nazraeli Press wydało książkę z jej spojrzeniem na Stany Zjednoczone. Co istotne, jest to Ameryka lat 80., a zdjęcia nie były publikowane od czasu wykonania.
3