Winietowanie
Winietowanie mierzymy dla plików RAW, dla najniższego ISO i z najniższymi ustawieniami odszumiania. Przedstawione wykresy pokazują schemat winietowania dla przysłon f/2.8, f/4 i f/5.6.
Obiektywy ultraszerokokątne przyzwyczaiły nas do dość sporego winietowania. Tym większym zaskoczeniem okazuje się nowy Tamron 12-20 mm f/2.8, który pod tym względem radzi sobie naprawdę nieźle.
Schemat winietowania dla ogniskowej 12 mm:
Winietowanie oczywiście występuje, a do tego nigdy zupełnie nie znika wraz z domykaniem przysłony, ale jest wpływ na odbiór zdjęcia zauważymy właściwie wyłącznie przy przysłonie f/2.8 i ogniskowej 12 mm, gdzie różnica między środkiem a brzegami kadry wynosi 1,12 EV. Warto natomiast brać pod uwagę, że rzeczywiste wyniki są nieco lepsze niż wynika to z wykresów - nierówne wyciemnienie to efekt cienia rzucanego przez aparat znajdujący się ekstremalnie blisko tablicy pomiarowej).
Schemat winietowania dla ogniskowej 20 mm:
Wraz z otwarciem przysłony do f/4 lub wydłużeniem ogniskowej, problem widocznego wyciemnienia rogów praktycznie zanika ( maksymalna różnica w jasności nie przekracza 0,6 EV), pozwalając nam cieszyć cię wyrównaną ekspozycją całego kadru i wygodniejszą postprodukcją.
Tak czy inaczej z pomocą przychodzą nam profile korekcji, które korygują wyciemnienie brzegów praktycznie do zera. O ile więc winietowanie nie stanowi większego problemu nawet bez cyfrowych „poprawiaczy”, narzucenie profili korekcji czyni ten obiektyw pod tym względem niemalże wzorowym.
Winietowanie w praktyce:
12 mm f/2.8 (korekta wyłączona / włączona)
12 mm f/4 (korekta wyłączona / włączona)
20 mm f/2.8 (korekta wyłączona / włączona)
20 mm f/4 (korekta wyłączona / włączona)
