Sigma 135 mm f/1.4 DG ART - Rozdzielczość

Rozdzielczość

Na osi poziomej wykresu MTF50 umieściliśmy przysłony, a na osi pionowej pary linii na milimetr. Za przyzwoite wyniki w przypadku wysokorozdzielczych matryc uznajemy te powyżej 32-34 lp/mm. Zdjęcia wykonywaliśmy w formacie RAW z uwzględnieniem wszystkich przysłon.

Konstrukcja optyczna Sigmy 135 mm f/1.4 DG ART opiera się na 17 soczewkach w 13 grupach. Wśród elementów specjalnych znajdziemy 2 soczewki SLD i 2 soczewki FLD, które mają za zadanie skutecznie redukować aberrację chromatyczną i zapewniać wzorową ostrość już od w pełni otwartej wartości przysłony. Jak ten układ spisuje się w rzeczywistości?

Jak przystało na superjasną portretówkę, Sigma 135 mm f/1.4 DG ART jest zoptymalizowana pod kątem pracy na niskich wartościach przysłony. Obiektyw startuje z dobrego poziomu 44 pl/mm dla środku i 39 pl/mm dla brzegów kadru i już po lekkim domknięciu winduje wyniki do wyśmienitych 60 pl/mm w środku i 45 pl/mm na brzegach kadru. Swoje maksimum szkło osiąga przy przysłonie f/2.8, gdzie zaoferuje nam rozdzielczość rzędu 63 pl/mm na środku i 50 pl/mm na brzegach kadru.

Wraz z dalszym domykaniem rozdzielczość spada, ale też dużo bardziej się wyrównuje i już od przysłony f/5.6 plasuje się na poziomie ok. 40 pl/mm dla środka i brzegów kadru. Najgorsze wyniki, klasycznie już notujemy przy maksymalnie domkniętej przysłonie, nadal są to jednak rezultaty akceptowalne.

Nieco więcej na temat rozdzielczości obiektywu mówią nam wykresy BxU, wskazujące jak ostre dla ludzkiego oka są poszczególne fragmenty kadru. Wykresy przygotowujemy zarówno dla matrycy, jak i odbitki 20 x 30 cm. W tym pierwszym wypadku odpowiada to oglądaniu zdjęcia w 100-procentowym powiększeniu, w drugim - oglądaniu go w rozmiarach ekranowych, czyli tak, jak będzie na nie patrzeć większość odbiorców.

Wartości dla matrycy:

• 0-6 - obraz ostry
• 6-8 - delikatne rozmycie
• 8-14 - rozmycie widoczne
• powyżej 15 - rozmycie nie do przyjęcia

Jak widzimy na powyższym wykresie, obraz oglądamy w powiększeniu będzie wydawał się ostry zarówno w środku, jak i na brzegach kadru praktycznie niezależnie od ustawień. Delikatny spadek ostrości zauważymy dopiero w górnym zakresie przysłon, jednak nawet w takich sytuacjach nie powinniśmy obawiać się o odbiór zdjęcia. Jak pokazuje poniższy wykres dla odbitki, obraz oglądany w rozmiarach ekranowych będzie wydawał się idealnie ostry nawet przy najbardziej niekorzystnych ustawieniach.

Wartości dla odbitki 20 x 30 cm:

• 0-15 - obraz ostry
• 15-30 - delikatne rozmycie
• 30-40 - rozmycie widoczne
• 40-50 - rozmycie jest denerwujące
• powyżej 50 - rozmycie nie do przyjęcia

Rozdzielczość w praktyce

Sigma 135 mm f/1.4 DG ART jest superostra od pełnego otworu względnego, więc bez obaw i jakichkolwiek wątpliwości możemy fotografować przy f/1.4, otrzymując znakomite połączenie szczegółowości w punkcie AF i głębokiego rozmycia poza nim.

Oczywiście z każdą działką przymkniętej przysłony obraz staje się jeszcze ostrzejszy, osiągając maksimum w okolicach f/2.8 - wtedy jest naprawdę ostro! Poza tym świetnie wyglądają także brzegi kadru. Spadek ostrości w stosunku do centrum jest widoczny, ale nie jest duży. A przy f/4-5.6 szczegółowość w całym obszarze wyrównuje się.

f/1.4

f/1.6

f/1.8

f/2

f/2.8

f/4

f/5.6

f/8