Po 11 - Nie ilustruj! - czyli w obronie zdjęcia roku BZ WBK

Autor: Joanna Kinowska

18 Kwiecień 2016
Artykuł na: 4-5 minut

W World Press Photo i POYi postawiono w tym roku na czytelność – prace zgrabne i rzetelne, dalekie od niuansów, słowem, dobre ilustracje. Ale czy tylko tym powinna być dobra fotografia prasowa? Ilustracją właśnie?

Przyznam, że wyniki konkursu w pierwszej chwili mnie oszołomiły. Zanim zmierzyłam się z własnymi przemyśleniami, wysłuchałam opinii kilkudziesięciu osób spotkanych na gali - uczestników środowiska, śledzących konkursy i rynek. Przede wszystkim opinie te dotyczyły zdjęcia roku. - Budzące wiele kontrowersji – powiedział Chris Niedenthal, jeden z jurorów. - Opowiada wiele historii na raz, a jest powrotem do zwykłego życia, zwykłego bohatera, czyż nie tym powinien się zajmować  fotoreporter? - mówił z kolei Maciek Jeziorek, przewodniczący jury.

fot. Joanna Mrówka

Tyle jurorzy, reszta faktycznie się podzieliła. Nie odnośnie krytyki samego obrazu - rzetelna robota, w ujęciu matematycznym: światło, kompozycja, prawda i szczerość, dobra historia – wszystko się zgadza. Podział wystąpił w opinii czy to jest akurat ”zdjęcie roku”. Joanna Mrówka fotografowała przez lata wieś Broniszów. Jej reportaż zajął pierwsze miejsce w kategorii „życie codzienne”.

fot. Joanna Mrówka

Zdjęcie roku to właśnie część większej całości, którą się czyta dobrze, może aż nazbyt czasem łopatologicznie. Dobra edycja, świetne wieloplanowe kadry, mocne punkty, kolor (!), naprawdę wszystko jak trzeba. Można dopatrzeć się inspiracji pracą Tomasza Tomaszewskiego, szerszym nurtem "National Geographic". Mi przypomina nawet klasyczny fotoesej Eugene Smith’a „Spanish Village”.

Można dopatrzeć się inspiracji pracą Tomasza Tomaszewskiego, szerszym nurtem "National Geographic". Mi przypomina nawet klasyczny fotoesej Eugene Smith’a „Spanish Village”

Zdjęcie roku jest najbardziej otwartym elementem całego fotoreportażu. Enigmatyczne, ale i proste zarazem, wymagające podpisu by całą historię ugryźć i przetrawić, ale i wizualnie zachęcające do przemyśleń. To nie jest ilustracja, którą się przekartkowuje szukając mięsa czy treści. Wymaga zatrzymania i popatrzenia. Są miny bohaterów, które mówią o najzwyklejszym życiu codziennym. Nie ma tu momentu, fajerwerków. Jest proza, jest przeczekany czas, który trwa i trwa. Żadnego zwrotu akcji, dłużyzna. Jest zmęczenie, choć to przecież poranek. Są mocne kontrasty - bohaterka z Disneya na bluzie i bohater domu, widać je z daleka także w kolorach. No i jest ten papieros na pościeli, tak jakoś wybijający się. Tak zwykły, że aż przeszkadzający.

fot. Joanna Mrówka

I ta historia płynie dalej, opowiadamy sobie wszystko – ten powrót, te chwile, nie taka wcale codzienność. Myśli wzbudzone, refleksja się kręci, można dociekać dalej i widzieć obraz polskiego uchodźcy zarobkowego. Portret rodziny, jakich wiele - nierzadko rozbitych przez pracę za granicą, pełen trudnych sytuacji rozłąki, rzeczy, które tak trudno sobie wyobrazić nie będąc na miejscu.

Fotografka przenosi nas do jednego z takich domów. Opowiada zwykłą historię, nienachlanie, ale szczerze, zostawiając nam pole do domysłów. Nie jest to łatwe zdjęcie, potrzebuje chwili, ale potem dociera, na koniec nie mam już wątpliwości, że warto je było opatrzyć tytułem „zdjęcia roku”.

Skopiuj link

Autor: Joanna Kinowska

Z wykształcenia historyk sztuki. Pracuje w Służewskim Domu Kultury gdzie odpowiada za program fotograficzny. Niezależna kuratorka wystaw fotograficznych.  Prowadzi autorskiego bloga  na temat kultury fotograficznej miejscefotografii.blogspot.com

Komentarze
Więcej w kategorii: Recenzje
Reno12 Pro 5G – co potrafi pierwszy „OPPO AI Phone”?
Reno12 Pro 5G – co potrafi pierwszy „OPPO AI Phone”?
OPPO Reno to linia modeli stylowych i niedrogich, ale technicznie zaawansowanych. To seria, która jako pierwsza otrzymuje nowe rozwiązania debiutujące we flagowcach, a mocną stroną jest zawsze...
6
Podróż z Fujifilm GFX to droga w jedną stronę. Subiektywny test praktyczny
Podróż z Fujifilm GFX to droga w jedną stronę. Subiektywny test praktyczny
GFX to nie była miłość od pierwszego wrażenia. To relacja, której dałem drugą szansę. Wygląda na to że zarówno ja, jako fotograf, i GFX jako system, musieliśmy do tego nieco dojrzeć.
23
Martin Parr: Fashion Faux Parr - szpieg w krainie próżności [RECENZJA]
Martin Parr: Fashion Faux Parr - szpieg w krainie próżności [RECENZJA]
Niektóre zdjęcia przedstawiają profesjonalne modelki. Inne to przypadkowe postacie, wyłowione w ulicznym castingu. Czasem trudno odróżnić jedne od drugich... W pierwszej „modowej” książce Parra...
23
Powiązane artykuły
Wczytaj więcej (2)