Materiał partnera
Kiedy zaczynałem fotografować, fotografia na zewnątrz kojarzyła mi się ze “świętym spokojem”. Wychodzisz z modelką w plener, masz “ładne światło”, ustawiasz ją tyłem, bokiem lub przodem do słońca, robisz zdjęcie i jest. Po latach wiem już, że to tylko połowa prawdy. Naturalne światło jest niesamowicie piękne, ale potrafi być kapryśne i kompletnie nieprzewidywalne. Raz dostajesz gęste chmury i światło płaskie, kolejny raz nadmiar słońca, który ciężko kontrolować, zwłaszcza na początku fotograficznej przygody.
Dokładnie w tych momentach sięgam po błysk. Nie po to, żeby walczyć z naturą, ale żeby światło sztuczne idealnie zespoliło się ze światłem dziennym. Dobrze użyta lampa błyskowa w plenerze nie krzyczy „tu byłem ze studyjnym sprzętem”. Ona doskonale dokłada to, czego brakuje: blask w oczach, separację od tła, trójwymiarowość, dramaturgię nieba, itp. Najlepszy błysk plenerowy to taki, którego widz w ogóle nie zauważa - czuje tylko, że zdjęcie ma w sobie coś więcej.
Ten artykuł jest o tej właśnie sztuce dokładania światła w terenie. Pokażę Ci, kiedy i dlaczego sięgam po błysk poza studiem, jak łączę go ze światłem zastanym i na jakim sprzęcie GlareOne pracuję - od plażowych sesji modelek po portrety pary młodej w marokańskim słońcu, gdzie moim podstawowym narzędziem była mobilna lampa GlareOne Botis 400.
Dwie ekspozycje w jednym kadrze
Cała magia błysku w plenerze sprowadza się do jednej, prostej w teorii myśli: na jednym zdjęciu masz dwie niezależne ekspozycje. Pierwsza to światło zastane - niebo, słońce, otoczenie. Drugą jest błysk - światło sztuczne, które sam dokładasz, np. na modelkę. I co najważniejsze, kontrolujesz je osobno. Ekspozycję światła zastanego ustawiam czasem migawki oraz wartością ISO i przysłoną, ale o niej za chwilę. To one decydują, jak jasne albo jak dramatyczne będzie tło. Ekspozycję błysku reguluję mocą lampy oraz odległością i modyfikatorem, którego używam, np. może to być softbox octa 100 cm, który da mi bardziej miękkie, przyjemne dla oka światło. Dzięki temu mogę przyciemnić niebo, np. o dwa stopnie EV, wydobyć fakturę chmur i głębię barwy, a jednocześnie utrzymać twarz modelki perfekcyjnie naświetloną.
Tej sztuczki nie zrobisz samym światłem zastanym, dlatego że zmieniając ustawienia w aparacie, rozjaśnisz lub przyciemnisz całą fotografowaną scenę. To właśnie nazywam „separacją tła”. Najpierw decyduje, jak ma wyglądać tło za modelem, czyli jaką ma mieć ustawioną ekspozycję - zwykle ściągam ją o 1-2 EV poniżej tego, co proponuje aparat, żeby kolory zgęstniały, a niebo nabrało charakteru. Dopiero potem dokładam błysk i „wyciągam” postać z tego przyciemnionego tła. Zdjęcie od razu zyskuje głębię i tę filmową separację, której nie da płaskie, równomierne światło.
No właśnie - obiecałem wrócić do przysłony, bo to ona spina cały ten układ. Przysłona jest jedynym parametrem, który działa w plenerowym błysku na dwa fronty naraz. Z jednej strony decyduje o głębi ostrości: otwierasz ją szeroko (np. f/1.8-f/2.8), gdy chcesz rozmyć tło do gładkiego bokeh i odciąć modela od otoczenia, albo przymykasz (f/8-f/11), gdy zależy Ci na ostrości całej sceny. Z drugiej strony przysłona steruje jednocześnie ilością światła błysku, które trafia na modela - im bardziej ją przymkniesz, tym mocniejszego błysku potrzebujesz, by twarz pozostała poprawnie naświetlona.
I tu pojawia się sedno: przysłona wpływa na błysk, ale praktycznie nie wpływa na to, jak jasne jest tło oświetlone błyskiem - bo o jasności samego błysku decyduje też jego moc, którą regulujesz osobno. Dlatego w praktyce traktuję ją tak: najpierw wybieram przysłonę pod pożądaną głębię ostrości i charakter tła, a potem dopasowuję moc lampy, żeby model był idealnie naświetlony przy tej konkretnej wartości. Czas migawki zostaje mi wtedy na „podcinanie” światła zastanego, a przysłona i moc błysku pracują w parze nad postacią. Jeśli chcę bardzo otwartą przysłonę w pełnym słońcu, wchodzi w grę HSS - ale o tym za chwilę.
Krótka ściąga, czym co sterujesz:
- Czas migawki - jasność tła (im krótszy czas, tym ciemniejsze niebo i otoczenie).
- ISO - ogólna czułość; w plenerze trzymam je nisko (100-200) dla czystego obrazu.
- Przysłona - głębia ostrości oraz jednocześnie siła błysku padającego na modela.
- Moc lampy i odległość - jasność samego błysku, niezależnie od tła.
- Modyfikator - charakter światła błyskowego: twarde, miękkie, kierunkowe.
Gdy poukładasz sobie te zależności w głowie, plener przestanie być loterią. Zaczniesz świadomie projektować obraz, a nie tylko reagować na to, co akurat robi pogoda.
TTL i HSS - czyli jak pokonać słońce
Zanim ruszysz do boju ze słońcem, warto rozróżnić dwa sposoby sterowania mocą błysku: TTL i tryb manualny (z ang. Through The Lens) to tryb automatyczny - aparat mierzy światło przez obiektyw i sam dobiera moc błysku do sceny. W plenerze potrafi być błogosławieństwem i zazwyczaj używam go gdy:
- światło zmienia się z minuty na minutę,
- pracuję szybko, reportażowo,
- nie mam czasu na pomiary.
TTL daje mi poprawnie oświetloną postać niemal od ręki. Lampy GlareOne Botis obsługują TTL, więc mogę zacząć od automatu, a potem już tylko dopieszczać efekt korektą ekspozycji błysku. Sam jednak, gdy tylko warunki na to pozwalają, najchętniej przełączam się na sterowanie ręczne. Manualne ustawienie daje mi pełną powtarzalność, bo każda klatka błyska z dokładnie taką samą mocą, niezależnie od tego, czy w kadrze pojawi się biel, czerń, czy jasne niebo. TTL traktuję więc jako szybki punkt startowy, a manual jako narzędzie precyzji Tobie też doradzam, by tak robić.
Niezależnie od tego, jak sterujesz mocą, w plenerze szybko trafiasz na ścianę zwaną czasem synchronizacji. Aparaty synchronizują się z błyskiem do około 1/200 s, a najbezpieczniejszym czasem synchronizacji w większości aparatów jest 1/125 s lub 1/160 s. Problem w tym, że w słoneczny dzień, przy otwartej przysłonie i niskim ISO, taki czas to o wiele za mało - tło będzie kompletnie prześwietlone, zanim w ogóle dołożysz błysk. Masz wtedy dwie drogi. Pierwsza to filtr szary ND, który przyciemnia całość i pozwala zostać przy klasycznej synchronizacji. Polecam kupić dobry jakościowo - nakręcając słaby filtr na dobry obiektyw, niepotrzebnie tracisz na jakości obrazu. Druga, z której częściej korzystam, to HSS - tryb synchronizacji z krótkimi czasami. Lampy plenerowe GlareOne, takie jak Botis, pozwalają błyskać znacznie powyżej czasu synchronizacji, do bardzo krótkich migawek. Dzięki temu mogę fotografować z szeroko otwartą przysłoną w pełnym słońcu, rozmyć tło i jednocześnie błyskiem ściąć nadmiar światła zastanego.
Sprzęt - co naprawdę zabieram w teren
Plener weryfikuje sprzęt brutalnie. To, co w studiu wydaje się wygodne, w terenie potrafi być kotwicą. Dlatego mój zestaw plenerowy jest świadomie ograniczony do rzeczy, które są mobilne, zasilane akumulatorem i odporne na pracę w trudnych warunkach.
Glare One Botis 400 - serce zestawu plenerowego
Podstawą jest dla mnie mobilna lampa błyskowa z serii GlareOne Botis. To kompaktowe, ale bardzo mocne lampy zasilane akumulatorem, które bez problemu montuję na statywie i precyzyjnie kieruję na modela. Mają to, czego naprawdę potrzeba w plenerze: dużą moc, obsługę krótkich czasów synchronizacji (HSS), szybkie ładowanie i niezależność od gniazdka. Do lżejszych zadań - pojedynczy model, akcent światła o złotej godzinie - w zupełności wystarczy Botis 250. Kiedy jednak walczę z pełnym słońcem, pracuję z większym modyfikatorem albo muszę oświetlić dwie osoby naraz, sięgam po mocniejszego Botisa 400. Więcej mocy to nie tylko jaśniejszy błysk - to także większy zapas przy HSS i komfort, gdy chcesz przymknąć przysłonę dla większej głębi ostrości.
Modyfikatory w plenerze - mniej znaczy więcej
Najczęściej pracuję z parasolem GlareOne Orb 150 białym z nakładaną dyfuzją, softboxem Octą 100 PRO lub Beauty Dishem softboxem 65 PRO, bo dają miękkie, ładne światło, a jednocześnie nie zamieniają się w żagiel przy pierwszym słabym podmuchu wiatru. Kiedy zależy mi na bardziej graficznym, kierunkowym efekcie, używam gołej lampy z reflektorem albo dokładam grid, żeby skupić strumień tylko na twarzy modelki lub modela. Im mniejszy modyfikator, tym twardsze światło i odwrotnie. W plenerze ta decyzja zawsze jest kompromisem między jakością światła a kontrolą nad sprzętem na wietrze. Dobrze jest mieć asystenta, który przytrzyma statyw z założoną lampą i modyfikatorem - nie tylko ze względu na bezpieczeństwo sprzętowe, ale również za szybkość realizacji sesji zdjęciowej.
- Parasol biały 150 cm z dyfuzją - super mięciutkie światełko, zwłaszcza o zachodzie lub wschodzie słońca.
- Mały/średni softbox - uniwersalne, miękkie światło do portretu.
- Czasza z dyfuzorem - kompromis między jakością a mobilnością, lubi mniej wiatru.
- Goła lampa + reflektor - mocne, graficzne, kierunkowe światło i maksimum mocy.
- Grid / plaster miodu - precyzyjny snop tylko tam, gdzie chcesz, bez rozlewania na tło.
Kolor - żeby błysk nie zdradził sztuczki
Najczęstszy błąd w plenerze to błysk o neutralnej, chłodnej barwie wpadający w ciepłą, zachodzącą scenę. Twarz robi się trochę “sina”, jakby modelka była wycięta z innego zdjęcia. Lampy błyskowe Botis dają czyste, neutralne światło o temperaturze 5500 K i to świetny punkt wyjścia, ale w plenerze barwę światła zastanego prawie zawsze trzeba dogonić. Rozwiązaniem są filtry żelowe na lampie. Do złotej godziny zakładam filtr ocieplający (CTO), żeby błysk dopasował się do ciepła zachodzącego słońca. Czasem robię odwrotnie - chłodzę balans bieli w aparacie tak, by tło zrobiło się sine i nastrojowe, a ciepły błysk na twarzy odcinał modela od chłodnego otoczenia. Granie temperaturą barwową błysku kontra światło zastane to jedno z moich ulubionych narzędzi budowania nastroju, a nie tylko poprawnej ekspozycji.
Tyle teorii - bo światło najlepiej tłumaczy się na konkretach. Pokażę Ci teraz praktyczne zastosowanie lamp błyskowych Botis w terenie: kilka zdjęć, które zrealizowałem w różnych warunkach i różnych porach dnia. Zobaczysz, jak te same zasady - przygaszanie tła, gra przysłoną i mocą - wyglądają już nie na papierze, lecz na gotowych zdjęciach. Od plażowych portretów modelek o złotej godzinie, przez pustynne słońce Maroka, aż po intymne wnętrze namiotu w oazie. Każdy kadr to inna historia, ale narzędzie pozostaje to samo: mobilny błysk GlareOne i świadome decyzje, kiedy go używam.
Przykład 1: Para młoda Linda i Rafał w Maroku - Botis 400 kontra pustynne słońce
Ślubna sesja zdjęciowa Lindy i Rafała na pustyni w Maroko to dla mnie modelowy przykład pracy z błyskiem podczas dwóch najpiękniejszych pór dnia - niebieskiej i złotej godzinie. Światło zmieniało się tu z minuty na minutę: raz chłodne, błękitne i miękkie tuż po zachodzie, raz ciepłe i złote, gdy słońce wschodziło i zachodziło nisko nad wydmami. W obu sytuacjach moim narzędziem był GlareOne Botis 400 z dużą octą 100 PRO, dającą miękkie, obszerne światło, które pięknie otula twarz, a jednocześnie ma realną moc, by zagrać na równi z pustynnym niebem. Kadry o złotej godzinie budowałem wokół ciepłej kontry. Słońce chowałem za parą, robiąc z niego blask rozświetlający włosy i welon - ten piękny efekt widać w pocałunku między palmami i w spokojnym, przytulonym portrecie.
Problem w tym, że przy słońcu z tyłu twarze pozostają w cieniu. Tu wchodził Botis 400 z octą i filtrem Lee ¼ CTO pod delikatnym kątem: błyskiem „ściąłem” ekspozycję tła, żeby niebo nabrało bardziej nasyconego, malarskiego koloru zachodu, a parę utrzymywałem w czystym, miękkim, kontrolowanym świetle. Dzięki temu Linda i Rafał są idealnie widoczni, a całość wciąż wygląda jak złapana w naturalnym, magicznym świetle pustyni.
Inny nastrój mają kadry z niebieskiej godziny, już po zachodzie słońca. Niebo zrobiło się chłodne, gładkie i głębokie, ale samo światło zastane było zbyt słabe i płaskie, by ładnie wymodelować twarze. Dołożyłem więc Botisa z octą jako światło główne, które wydobyło sylwetki, dodaje blasku skórze i odcięło postacie od błękitnego, przygaszonego tła. Octa dała miękkie, naturalne światło, a mocniejszy Botis 400 pozwolił mi utrzymać czystą ekspozycję nawet wtedy, gdy światła dziennego było już niewiele.
Najszerszy kadr, ten z panoramą wydm i obozowiska na horyzoncie, pokazuje skalę całej sceny. To właśnie siła mocnej, mobilnej lampy: nawet w tak otwartej przestrzeni mogłem ustawić Botisa na statywie z boku i wydobyć bardzo delikatnie bohaterów z ogromnego, błękitnego nieba o jeszcze niebieskiej godzinie, nie tracąc nic z klimatu miejsca.
We wszystkich kadrach pilnowałem jednego: żeby błysk pozostał wtopiony w kadr. Octa 100 PRO daje na tyle naturalne, miękkie światło, że łatwo jest je dobrze połączyć ze światłem otoczenia. I o to właśnie chodzi w dobrym plenerowym błysku - ma dokładać dokładnie tyle, ile trzeba. Pamiętaj również o tym, że im bliżej ustawimy światło modeli tym ono będzie miększe i przyjemniejsze dla oka. Ja staram się ustawiać lampę błyskową tuż na granicy kadru.
Zachód słońca na wydmach
Osobny rozdział zdjęć plenerowych w Maroko to portrety o zachodzie, gdy słońce wisiało już tuż nad krawędzią wydm i całą pustynię zalewało ciepłe światło. To pora, w której tło samo w sobie jest piękne - miękkie, pastelowe niebo i nieskończone fale piasku. W portrecie Rafała w garniturze, niebo było jasne i delikatne, a samo światło zastane zrobiłoby z niego płaską, sylwetkę na tle wydm - co widać na poniższym zdjęciu.
Dołożyłem więc Botisa 400 z octą od boku, jako światło główne. Błyskiem podniosłem postać o około 1 EV ponad tło, co wymodelowało twarz i sylwetkę Rafała. Efekt jest spokojny i elegancki. Mocniejszy Botis miał tu znaczenie: nawet w tak otwartej przestrzeni, z dużym modyfikatorem, miałem zapas mocy, by błysk wygrał z jasnym niebem, nie tracąc miękkości światła. Poniżej widzicie dwa zdjęcia. Na jednym z nich błysk jest jak dla mnie za mocny, na drugim jest taki, jaki planowałem.
Warunki były bardzo trudne podczas robienia tych zdjęć, gdyż zerwał się bardzo silny wiatr i nawet Kasia, która mi asystowała, miała problemy z utrzymaniem lampy z nałożonym softboxem w rękach.
Pustynna oaza - błysk we wnętrzu namiotu
Zupełnie inną historię opowiadają kadry zrobione we wnętrzu pustynnej oazy. Tu pracowałem w namiotowym pokoju z lekkimi, prześwitującymi zasłonami, przez które wlewało się mocne, ciepłe światło z zewnątrz. Zamiast walczyć z tym światłem, postanowiłem je wykorzystać jako piękną, miękką poświatę konturującą modeli i dopełnić delikatnie błyskiem od frontu.
Botisem 400 z octą subtelnie doświetliłem twarze i sylwetki pary opartej o wannę, tak by delikatnie wyszły z cienia, ale nie straciły intymnego, zamglonego klimatu wnętrza. Kluczowe było wyważenie mocy - błysk miał tylko delikatnie unieść parę z mroku, a nie przykryć ciepłego, rozproszonego światła z okna. Octa 100 PRO dała tu na tyle miękkie światło, że granica między błyskiem a poświatą z zasłon całkowicie się zatarła i idealnie się uzupełniły te dwa źródła światła. Na aparacie użyłem także filtra B+W ½ Black Mist. Efekt jest senny, ciepły i kameralny - widz czuje afrykańskie popołudnie wlewające się do namiotu, a nie lampę stojącą obok kadru.
Przykład 2: Modelka w plenerze
Te dwa portrety Oli pokazują, jak jedna mobilna lampa potrafi uratować dwie zupełnie różne sytuacje świetlne.
Pierwszy kadr powstał w parku, w środku dnia, gdy światło między drzewami było rozproszone i kompletnie płaskie - ładne tło, ale żadnej rzeźby na twarzy. Ustawiłem Botisa z dużym parasolem 150 cm z dyfuzją, żeby otulić Olę miękkim, obszernym światłem. Tak duży modyfikator daje delikatne przejścia tonalne i naturalny błysk w oczach, a jednocześnie pozwala lekko podnieść postać ponad zielone, równomierne tło. Tiul, który Ola miała na sobie, zyskał lekkość i głębię, których płaskie światło dzienne nigdy by nie wydobyło.
Drugi kadr to już złota godzina nad rzeką Wisłą w Krakowie. Słońce było już dosyć nisko za Olą, dając piękną kontrę we włosach i rozświetlając taflę wody, ale od frontu twarz pozostawała w cieniu. Tym razem sięgnąłem po Botisa 200 z softboxem 60x90 cm i filtrem Lee ½ CTO - mniejszy, bardziej kierunkowy modyfikator, który precyzyjnie wymodelował twarz, nie rozlewając się na całe tło. Dzięki temu mogłem utrzymać ciepły, rozmyty blask zachodu w tle, a Olę wyciągnąć z niego czystym, kontrolowanym światłem. Błyskałem bardzo delikatnie, żeby za bardzo nie rozjaśnić twarzy, by obraz wyglądał naturalnie.
Przykład 3: Modelka w plenerze o złotej godzinie
Plażowe i plenerowe sesje z modelkami to dla mnie naturalne środowisko dla błysku jako subtelnego akcentu. Scenariusz powtarza się często: późne, ciepłe światło, piękne tło, ale obraz zbyt płaski, żeby naprawdę „zagrał”. Słońce jest nisko, więc albo świeci modelce prosto w twarz i mruży jej oczy, albo mam ją pod światło i twarz tonie w cieniu.
Wtedy ustawiam modelkę tyłem albo bokiem do słońca, żeby uzyskać ładną kontrę światła na włosach i ramionach, a od frontu dokładam Botisa z miękkim modyfikatorem. Najpierw ustawiam ekspozycję na tło, tak by je delikatnie przyciemnić, np. o 1 EV, by niebo i woda nabrały głębi i koloru. Potem mocą błysku wydobywam twarz dbając o to, żeby światło sztuczne było ciut słabsze od tego, co dyktuje scena - chcę dodać blasku, a nie przykryć nim cały klimat złotej godziny. Efekt? Tło staje się bogatsze i bardziej dramatyczne niż w rzeczywistości, modelka jest idealnie czytelna, a całość wciąż wygląda jak naturalne, ciepłe światło końca dnia. Widz ma czuć słońce, a nie lampę błyskową, którą użyłem.
Podczas warsztatów „ŚwiatłoSiła 2025" pracowałem z modelką Magdaleną Frost na plaży, tuż przed zachodem słońca. Światło było piękne, ale zbyt równomierne, by zbudować dynamiczny portret z wyraźną separacją od tła. Sięgnąłem po mobilnego GlareOne Botis 200 - kompaktowego, mocnego i gotowego do pracy w trudniejszych warunkach. Zamontowany na statywie i ustawiony pod odpowiednim kątem, pozwolił mi precyzyjnie doświetlić sylwetkę i „wyciąć" ją z tła. Przy okazji mogłem obniżyć ekspozycję tła - kolory zachodzącego słońca zrobiły się głębsze, a scena nabrała filmowego klimatu. Błysk pozostał delikatny i nienachalny: nie dominował światła dziennego, tylko subtelnie je uzupełnił, dodając kadrowi trójwymiarowości. Dzisiaj w ofercie GlareOne już nie ma Botisa 200. Niedawno zastąpił go równie kompaktowy a zarazem nieco mocniejszy Botis 250, który jest także zasilany akumulatorowo i jest wyposażony w czytelny ekran na boku obudowy, i który sprawdzi się w takiej sytuacji jeszcze lepiej.
Mój plenerowy schemat z błyskiem - krok po kroku
Kiedy uczę tego na swoich warsztatach, sprowadzam całość do prostej, powtarzalnej sekwencji. Gdy masz ją w głowie, ustawienie błysku w terenie zajmuje minuty, nie kwadranse:
- Ustaw bazowe ISO nisko (100-200) i wybierz przysłonę pod pożądaną głębię ostrości.
- Czasem migawki „podetnij” tło - ściągnij ekspozycję o 1-2 EV poniżej wskazań aparatu (w słońcu wejdź w tryb HSS).
- Zrób kadr bez błysku - sprawdź, czy tło wygląda tak, jak chcesz.
- Włącz błysk i dobierz jego moc tak, by twarz była czytelna, ale błysk nie „przykrył” klimatu sceny.
- Dopasuj barwę - w razie potrzeby załóż filtr ocieplający, żeby błysk wtopił się w światło zastane.
- Dopracuj kierunek i modyfikator - zdecyduj, czy chcesz światło miękkie i naturalne, czy twarde i graficzne.
- Ciesz się pięknym zdjęciem, które właśnie zrobiłeś :)
Podsumowanie - błysk jako akcent, nie jako efekt
Przez lata pracy w plenerze nauczyłem się jednego: w terenie błysk najlepiej działa wtedy, gdy go nie widać lub jest ledwo widoczny. Nie chodzi o to, żeby pokazać, że masz lampę. Chodzi o to, żeby dołożyć dokładnie tyle światła, ile trzeba - ani grama więcej - i sprawić, że widz poczuje słońce, klimat miejsca i emocje, a nie technikę. System GlareOne daje mi do tego wszystko, czego potrzebuję: mobilność, moc i niezawodność. Lekki Botis 200 lub Botis 250 sprawdza się przy delikatnych akcentach, np. o złotej godzinie, a mocniejszy Botis 400 lub Botis 600 pozwala wygrać nawet z najtwardszym, południowym słońcem. Reszta to już nie sprzęt, lecz świadomość: dwie ekspozycje w jednym kadrze, “podcinanie” tła, panowanie nad barwą i kierunkiem.
Polecam Ci podejść do plenerowego błysku jak do rozmowy ze światłem dziennym, a nie walki z nim. Zacznij od jednej lampy, jednego modyfikatora i jednej zasady „najpierw tło, potem twarz”. Resztę dopowie praktyka. A jeśli szukasz inspiracji, jak naturalnie wpleść błysk w plenerowy kadr - obejrzyj koniecznie prace Joey L. - www.joeyl.com. Zobaczysz, jak niewiele światła potrzeba, żeby zrobić ogromną różnicę...
Jeśli miałbym zostawić Ci jedną myśl na koniec tego artykułu, to będzie nią:
Więcej informacji o lampach GlareOne znajdziecie pod adresem glareone.pl, a także na Instagramie oraz na profilu marki GlareOneTV w serwisie Youtube.
![Akumulatorowe lampy błyskowe GlareOne - przegląd rynku [LATO 2025]](/i/images/9/5/6/dz0zMzg=_src_244956-glareone-lampy-blyskowei_11-top1--kopia.jpg)
