Bo z punktu widzenia sprzedających trudno o lepszy moment. Firma zamknęła kolejny rekordowy rok (najwyższe przychody w historii i dalszy wzrost rentowności), a Leica, jako marka premium z własnym ekosystemem produktów i sprzedaży, jest dziś wyceniana nie tylko jak producent aparatów, ale jak dostawca produktów luksusowych.
Oczywiście na tę chwilę wiadomo niewiele. Według informacji Bloomberga, cytowanych przez szwedzki serwis Omni, rozmowy są na wczesnym etapie i nie muszą zakończyć się transakcją. Dziś Leica kontrolowana jest przez austriackiego przedsiębiorcę Andreasa Kaufmanna (przez ACM Projektentwicklung), a od 2011 roku istotnym inwestorem jest również Blackstone.
Pieniądze Kaufmanna pomogły przejść firmie przez „cyfrową rewolucję”. W Leice pojawił się w 2004 roku a od 2006 r. jest większościowym udziałowcem i przewodniczącym rady nadzorczej. Z kolei Blackstone to jeden z największych na świecie funduszy inwestycyjnych typu private equity. Tego typu firmy zbierają kapitał od dużych inwestorów i kupują udziały w spółkach (albo całe firmy), żeby rozwijać je przez kilka–kilkanaście lat, a potem sprzedać z zyskiem. Sprzedaż udziałów w Leica AG nie byłaby więc niczym zaskakującym.
Bloomberg donosi, że właściciele rozmawiają z doradcami o potencjalnej sprzedaży przy wycenie rzędu ok. 1 mld euro. Wśród zainteresowanych mają pojawiać się m.in. szwedzki fundusz Altor oraz HSG (HongShan Capital Group, wcześniej znane jako Sequoia Capital China). Strony miały odmówić komentarza.
Zdaniem ekspertów to naturalny ruch i najlepszy moment na „uporządkowanie” struktury właścicielskiej: fundusze private equity z definicji inwestują na określony horyzont i po latach szukają wyjścia z inwestycji. Po drugie, rosnące przychody i dobra koniunktura dla marek premium zwykle poprawiają wyceny – a to kluczowe, gdy sprzedający chcą uzyskać najlepszą cenę.
Za realistyczne uważa się trzy scenariusze. Pierwszy to pełna sprzedaż (zmiana właściciela kontrolnego). Drugi: częściowa transakcja, np. zmiana roli Blackstone przy pozostaniu Kaufmanna (albo odwrotnie), z zachowaniem ciągłości zarządzania. Trzeci: brak sfinalizowania umowy - rozmowy mogą pozostać „testem rynku” i wrócić w innym terminie, jeśli oczekiwania cenowe nie spotkają się z ofertami.
_1105457014.jpg)
