Autor o wystawie:
Złodzieje o złotych sercach. Rodziny próbujące sprostać przeciwnościom losu. Byli więźniowie z duszami pełnymi sztuki i muzyki. Młodzież szukająca własnej drogi, pomimo trudnego startu. Witamy w Dzielnicy Cudów, gdzie szara codzienność miesza się z dumą, malując obraz pełen gorzkiego uroku.
Zakaczawie odkryłem przez przypadek. Szare, zaniedbane kamienice pełne ludzi, wysokie bezrobocie i przestępczość, bieda. Ale jest coś wyjątkowego w tym miejscu i jest to jego legenda. W tym społecznym tyglu wykształcili się twardzi ludzie o nietuzinkowych życiorysach, a ich społeczność niemal dwadzieścia pięć lat temu stała się inspiracją dla głośnej sztuki teatralnej - „Ballady o Zakaczawiu”, która powstała na deskach legnickiego teatru. Pomimo ciążących stereotypów i ponurych pozorów, barwne życie dzielnicy szybko mnie wciągnęło. Chcąc skonfrontować się z legendą Zakaczawia i sprawdzić ile jest w niej prawdy, zacząłem poznawać jej mieszkańców, starając się jak najlepiej zrozumieć ich świat. Zebrany materiał jest efektem kilkudziesięciu wizyt w Legnicy na przestrzeni ostatnich pięciu lat.
Zakaczawie to dzielnica Legnicy, stutysięcznego miasta położonego na Dolnym Śląsku, które po II wojnie światowej miało wątpliwą przyjemność stacjonowania około 60 000 żołnierzy radzieckich, decydujących o jego życiu. Niemal połowa Legnicy była zamknięta, a miasto nazywano wtedy „Małą Moskwą”. W tych trudnych czasach, które zakończyły się dopiero w 1993 roku, Zakaczawie stało się nieformalnym centrum życia społecznego polskich mieszkańców. Pomimo cienia radzieckiego garnizonu, wśród polskich rodzin i silnej społeczności romskiej przesiedlonej przez komunistów, kwitły małe przedsiębiorstwa, kawiarnie, bary i miejsca kultury.
Kiedy żelazna kurtyna opadła i ostatni sowieccy żołnierze opuścili miasto, Legnica w końcu odetchnęła z ulgą. Dzielnica nie miała jednak szczęścia - pominięta przez dynamikę kapitalizmu lat 90-tych popadła w ruinę i zapomnienie. Przydomek Zakaczawia, „Dzielnica Cudów”, nabrał gorzko-ironicznego wydźwięku, ale pokolenia jego mieszkańców wciąż zachowały silne poczucie wspólnoty. Współczesne Zakaczawie jest żywym świadkiem zmian i transformacji historycznych, przez dziesięciolecia wystawiających społeczny mikrokosmos jego mieszkańców na coraz to nowe próby.
Niemal w każdym mieście jest miejsce, którego mieszkańcy cierpią z powodu marginalizacji społecznej i ekonomicznej. Projekt ten ma na celu pokazanie, że w sercu tych miejsc są ludzie - rodziny, przyjaciele, kochankowie - starający się żyć jak najlepiej potrafią. To również nawiązanie do „Ballady o Zakaczawiu” i opowieść o tym, co pozostało z legendy, a co się zmieniło.
W Dzielnicy Cudów znalazłem wielu przyjaciół i zawsze wyjeżdżałem stamtąd bogatszy - o nowe znajomości, historie i doświadczenia. Dziękuję Wam za zaufanie, tworzycie fajne miejsce.
Termin i miejsce wystawy
Wernisaż wystawy “Dzielnica cudów” Amadeusza Świerka odbędzie się 30 czerwca o godz. 18:00 w poznańskiej galerii Pix.house przy ul. Głogowskiej 35A. Wystawa potrwa do 11 lipca. Galeria czynna w dniach: środa (17:00 - 20:00) oraz sobota (11:00 - 15:00). Wstęp wolny. Kuratorką wystawy jest Ewa Meissner.
O autorze
Amadeusz Świerk - fotograf dokumentalny z Wrocławia. Skupia się na kulturowym aspekcie człowieka i temacie mniejszości - społecznych, etnicznych, religijnych oraz relacji człowiek - środowisko. Jego prace zostały wyróżnione w konkursach takich jak Pictures of the Year International, Royal Photographic Society Documentary Awards, Fotografia Etica, Sony World Photography Awards czy Grand Press Photo. Był publikowany w tytułach m.in. jak Guardian, Revue XXI, Pismo, Tygodnik Powszechny oraz Kyiv Independent.
Fotografował w Europie, Azji i Afryce. Autor projektów dokumentalnych o nieformalnej subkulturze ludzi uciekających od społeczeństwa i cywilizacji, zorientowanej wokół leśnej chaty w Karkonoszach oraz o azjatyckich Nomadach. Obecnie pracuje nad długoterminowym projektem o słynnej dzielnicy Legnicy - Zakaczawiu, a także dokumentuje skutki wojny w Ukrainie i Syrii.
